Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn. Hamburger bereikt dit door zuurstof voortdurend er door te laten parelen. Met het oog op mijne eerste proefreeks, waar de reactie van de doorstroomingsvloeistof van het opgeloste koolzuur afhankelijk was, kon ik dit niet doen, daar een zuurstofstroom het opgeloste koolzuur zou meesleepen en zoo telkens de reactie van de doorstroomings-vloeistof zou veranderen. Voor mijn doel moest de reactie gedurende een proef constant en bekend zijn; daarom moest ook de koolzuurspanning constant blijven.

Om nu een doorstroomingsvloeistof te hebben, die met zuurstof verzadigd is, ging ik als volgt te werk. In eene getubuleerde flesch van 2 L., die als reservoir voor de doorstroomings-vloeistof gedurende een proef diende, bracht ik de zoutoplossing. Van te voren was zuurstof uit een bom door de flesch geleid. Met een gummistop met twee gaten werd de flesch gesloten; door het eene gat ging een capillaire buis met kraan voor de toe- en afvoer van gassen en in het andere stak een tamelijk dikke glazen staaf, wier beteekenis later zal blijken. Door de flesch nu te schudden, werd de zuurstof opgelost en telkens de gasruimte langs de capillaire buis met zuurstof of koolzuur aangevuld. Door flink te schudden ontstaat ten slotte evenwicht tusschen de gasspanningen van de vloeistof en de ruimte daarboven in de flesch. De koolzuurspanning werd nu gemeten. In eenen gashouder, dien ik den vorm gaf van een gasburet, werd een mengsel van zuurstof en koolzuur van de bepaalde koolzuurspanning gebracht en daaruit werd gedurende een doorstrooming telkens de door de weggeloopen oplossing ontstane ruimte in de flesch aangevuld. Zoo veranderde het koolzuurgehalte van het gasmengsel

Sluiten