Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heb daarom gemeend, dat een chemische bepaling van de hoeveelheid Fe na verassching van stukken lever en milt tot zekerder resultaten moest leiden.

Het aantal methoden, dat ons voor zulke bepalingen ten dienste staat, is groot, waardoor echter de verdenking rijst, dat een in alle opzichten bevredigende wijze van onderzoek nog niet is gevonden. Voor de verassching heb ik met vrucht gebruik gemaakt van een door DlIBIN ') beschreven variatie op de natte methode van neumann 2). Een stukje van het te onderzoeken orgaan wordt daartoe in een Kjehldal-kolf verhit met 10 gr. K2 S04 en 30 cc. geconcentreerd H2 S04. Nadat de vloeistof is ontkleurd, hetgeen in enkele uren is gebeurd, wordt de "verwarming nog 15 minuten voortgezet. Vervolgens voegt men ^ 75 cc. koud gedestilleerd water toe en verhit nogmaals om eventueel daarbij ontstaan colloidaal ijzer in geioniseerd ferrisulfaat om te zetten. Na afkoeling wordt tenslotte tot 200 cc. met aq. destillata aangevuld.

Voor de ijzertitratie wordt in de laatste jaren door vele schrijvèrs gebruik gemaakt van de methode van neumann ') waarbij het Fe in den vorm van ijzeroxyd met een zinkammoniumphosphaatmengel wordt neergeslagen, uitgewasschen en vervolgens met thiosulfaat en joodkali bepaald. Anderen beschrijven goede resultaten van de titratie met titanochloride, waarbij onder H- of C02 atmospheer het ferrizout tot ferroverbinding wordt gereduceerd en titaanchloride ontstaat.

(Jahn 4), Peters 5).

Ik heb gebruik gemaakt van de methode, waarbij het ijzer als rhodanide in aetherische oplossing, colorimetrisch wordt bepaald.

1 Journ. of experiment. Medecine, V. 25, 1917.

2) Zeitschr. f. pliysiol. Chemie, Bd. 37, 1903.

3) I.c.

*) Zeitschr. f. Physiol. Chemie, Bd. 75, 1911.

5) gecit. v. Barcroft, Respiratory Function of the Blood, 1914.

Sluiten