Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnt uit te gaan", dacht Castor, heeft men reeds de werkelijkheid overschreden. Maar ook wanneer men zich beperkt tot het vaststellen van te eenvoudige diergevoelens en impulsen, benadert men die waarheid niet volkomen, omdat het dier misschien even vlug voelt en woordloos gevoelens combineert en van gevoelens wisselt en ze tot uitvoering brengt als wij in woorden denken en een gedachten wil uitvoeren.

De anthropo-morphiseerende letterkunde wil ik verdeelen in de opzettelijk vermenschelijkende en in de toevallig vermenschelijkende, waarvan de laatste gevaarlijk de grens der realistische nadert. Zij uit zich vooral in het diersprookje en de dierfabel.

De realistische dierletterkunde kan men weer onderscheiden naar de motieven, die de schrijvers en dichters tot hun werk gedreven hebben, in romantische, aesthetische en psychologische literatuur.

De romantische letterkunde hield zich met het dier bezig om te vertellen van de avonturen, die het in bosch en veld en gebergte beleeft, om ons te boeien met het verhaal van zijn gevechten tegen den mensch en met de andere dieren.

De aesthetische dierletterkunde, die uit den aard der zaak meestal in gedichten zijn geliefkoosden vorm gevonden heeft, bezingt het dier om zijn schoonheid.

De psychologische dierletterkunde, de laatste en moderne vorm der realistische, zij, die dezen tevens het best verwezenlijken kan, tracht opzettelijk iedere menschelijke vertolking van het dierbesef en de dierenhandeling te verhinderen. Zij wil observeeren als de wetenschap, zij tracht het dier en zijn daden te bestudeeren, om deze op schoone wijze den menschen te kunnen weergeven. Het verhaal moet

Sluiten