Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bestond er in Zuid-Bretagne een sage, dat de groote wilde dieren van Frankrijk een soort parlement hadden en zelfs bijeenkwamen om een ,.hoofdman" te kiezen. Men vindt op veel plaatsen een „wolvenviersprong". Op bepaalde tijdstippen van het jaar, z°o geloofde men, kwamen de dieren er saam, om °P hun krijgsdaden te pochen en nieuwe booze plannen te smeden. In Sibirie toonen de boeren nog een viersprong, waar de wolven saamkomen uit alle bosschen van het rijk, wanneer hun koning is gestorven. Ze roepen dan een anderen tot vorst uit, die ze nu ironisch roi des brebis, schapenkoning, noemen. x) De oude Japanners geloofden, dat de vossen zichzelf een opperhoofd kiezen, dat ze een vaste, ineensluitende staatsregeling bezitten en van tijd tot tijd hun samenkomsten hebben. Een rijk in het rijk dus! 2) Het in kudden leven van dieren zal op zichzelf ook reeds, naast de vermenschelijkingsbehoefte, tot het bedichten van een dierenmaatschappij geleid hebben. Opmerkelijk is het echter, dat van de kuddedieren alleen de wolf de fantasie der menschen zóó opzweepte, dat zij tot vermenschelijking van dezen vorm van dierlijke samenleving kwamen, en niet de rustige grazende herkauwers.

De reinaardroman, ik zei het reeds, is zoo belangrijk voor de anthropo-morphistische dierenletterkunde, omdat ze de letterkundige, duurzame basis der conventioneele dierenzielkunde is geworden. Nu treden ze te voorschijn wolf, vos, leeuw, kater, beer, das, haas, ram, raaf, haan, met een voorgoed verzegeld kakarter, dat overigens, we

*) Paul Sébillot: Le folklore de France, III, p. 18.

!) Carl J. Steiner: Die Tierwelt nach ihrer Stellung in Mythologie

und Volksglauben.

Sluiten