Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

symbool van alles wat somber was aanriep, en juichen bij musch en visch en leeuwerik, die de kwade invloeden van het dier der schemering ophieven. Om zichzelf te overwinnen herinnerde hij dan eens af en toe de menschen aan het feit, dat toch eigenlijk allen, die leefden, Gods kinderen zijn en men pad en vleermuis niet kwellen moet.

Het satansdier, het dier der duisternis, moge ons angst aanjagen, het prikkelt toch onze fantasie, het verscherpt onze aandacht, het kittelt onzen lust in zijn groote geheim door te dringen, het is het gevaarlijke wezen en het verbodene; gevaar en verbodsovertreding lokken ons zoo hevig, dat hun prikkel soms omslaat in een sexueele. Zoo komt het, dat men vroolijke nachthuizen gaarne naar satansche dieren genoemd heeft: ,,Le chat noir , ,,Die Spinne", in afwisseling met het kleurig, gezellig brutale dier, dat het suffe leven verbreekt: ,,de kaketoe".

Satanische schrijvers, schrijvers dus, die de menschen graag angst aanjagen door hen het verborgene, het geheimzinnige, brutaal open en bloot te toonen en hun daardoor hun wat te gemakkelijke rust en zekerheid te ontnemen, die tegelijkertijd de behoefte gevoelen naar het allerafzonderlijkste en afzichtelijkste te vluchten en, als ze dit ontdekt hebben, er amok-makend de burgers rondom roepen, handhaven de traditioneele satansdieren. We zullen de satanische dierletterkunde ook in de realistische literatuur, in de romantische groep ervan tegenkomen, doch uit den aard der zaak is hij het meest te vinden in de anthropo-morphiseerende dierletterkunde. Het satanische dier is half beest half mensch-demon; zoo hebben satanisten als Edgar Allen Poe en Charles Baudelaire het be-

Wij en de Dieren 4

Sluiten