Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen haar, die Colette noemt'^de juffrouw, die zooveel van honden houdt • • • ■

Een ander menschentype is in de letterkunde aan het woord gekomen, de waarnemer, die volkomen verschilt van den romanticus en van den zanger der schoonheid. Zeker is het, dat in een typisch waarnemer ook een romantische ziel kan leven en dat een romanticus ook wel eens zal willen waarnemen. Maar het gaat hier om de hoofdeigenschap van den scheppenden mensch, die gematigd of aangezet door bij-eigenschappen, het geschapen werk zijn karakter verleent.

Ik mag nog wel opmerken — men kan niet genoeg de te scherpe kanten van letterkundige en typologische classificaties afschaven! —, dat ook vóór den tijd der wetenschappelijke dierpsychologie onder schrijvers, waarnemers en experimentatoren zijn voorgekomen. Moge een La Fontaine bijvoorbeeld geen dierpsycholoog geweest zijn, zijn fabels getuigen van scherpe waarneming der dierzeden, waar het dieren betreft, welke hij heeft kunnen zien.

Ook moet men niet vergeten, dat iedere kunstenaar, iedere schrijver, zelfs als hij te midden der schrijvers als waarnemer of experimentator moet gekenschetst worden, toch altijd romanticus, droomer, combinator van elementen der werkelijkheid blijft, vergeleken met de overige niet artistiek-scheppingszuchtige menschen.

Dit zal verklaren, waarom strikt zakelijk waarnemende schrijvers als de Amerikaan William J. Long of dezelfde Charles Derenne ook op hun beurt een lichte romantische kleur geven aan het dierenleven, waar zij van vertellen. Dezelfde Derenne, wiens strenge doctrine luidt: „Neen! Onder geen

Sluiten