Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rusten, te schrijven, wil ik hier niet verder betoogen. Pergaud is het gegeven de synthese te scheppen tusschen Jack London's en Curwood's boeiende romantiek, verkregen door werkelijkheidsschennis, en Long's belangwekkende, maar niet aandoenlijke relazen van het dierenleven in het hooge Noorden.

Long waarborgt zelfs met voor een schrijver niet noodzakelijke nauwgezetheid de waarheid zijner dierwaarnemingen. Wijkt hij er van af, zoo meldt hij dit: „Slechts één keer, in de geschiedenis van Kopseep, den zalm, heb ik het gewaagd een uitzondering op dien volkomen betrouwbaren regel te maken." De voorwoorden van Long's boeken zijn voor het meerendeel rechtvaardigingen tegenover uitspraken van critici, die de waarheid van een of ander detail zijner verhalen in twijfel trekken, een openlijke verklaring ook van de methode, die hij toegepast heeft bij de verhalen, die volgen zullen. In een verhaal van Long wordt de eigenlijke vertelling herhaaldelijk door verklarende of vaststellende zinnen onderbroken; de schrijver wil meer leeren en vastleggen dan boeien. In Long's ,,De grijze wolf" bijvoorbeeld, dat werkelijk een kostbare aanvulling mag genoemd worden op een modern wetenschappelijk dierbeschrijvend werk, als de nieuwste uitgaven van Brehm's ,,Tierleben" bijvoorbeeld, wordt het leven van den wolf van eerste jeugd tot volwassenheid nagegaan. De instinctvorming der wolven, het spel, dat hen voor de jacht moet geschikt maken, worden nauwkeurig door Long bespied en besproken. En zulk een Modern literair werk van een waarnemer kan men dan weer als controle-werktuig gebruiken om de Waarheid en de fantasie van romantische dierverhalen na te gaan. Dit boek „De grijze wolf" bij-

Sluiten