Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oorspronkelijk had uitgezien. Nadat ik me mortel, zand en haar met de meest mogelijke voorzorgen verschaft had, maakte ik een specie aan, die niet te onderscheiden was van de vroegere, en hiermede bedekte ik zeer zorgvuldig het nieuwe metselwerk. Toen ik er mee klaar was voelde ik het als een voldoening dat alles in orde bleek. De muur vertoonde niet de minste sporen dat hij verbroken geweest was. Wat ik op den vloer gemorst had werd met de grootste zorgvuldigheid opgeraapt. Ik keek triomfantelijk in het rond en zei tot mezelf: „Hier is ten minste mijn werk eens niet voor niets geweest."

Daarna ging ik zoeken naar het beest, dat de oorzaak van zooveel ellende geweest was, want eindelijk was ik nu vast besloten het ter dood te brengen. Wanneer ik in staat geweest ware het op dit oogenblik nog te ontmoeten, zou zijn lot zeker beslist geweest zijn, maar het bleek, dat het slimme dier bang was geworden door de woestheid van mijn voorafgaande woede en er zorg voor droeg mij te mijden in de stemming waarin ik me bevond. Onmogelijk is het, het diepe, gelukzalige gevoel van verlichting te beschrijven of zich in verbeelding voor te stellen, dat door de afwezigheid van het verafschuwde wezen mijn hart vulde. Het verscheen niet in dien nacht en zoo kon ik tenminste één nacht, sinds dat het in mijn huis gekomen was, rustig en gezond slapen: ja, slapen, met den last van een moord op mijn ziel!

De tweede en de derde dag gingen voorbij, en nog kwam mijn kweller niet terug. Ik kon weer ademen als een vrij man. Het monster had in zijn schrik de woning voor altijd verlaten! Ik zou het dus nooit meer zien. Ik voelde mij heerlijk gelukkig.

Sluiten