Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verloren heeft." Maar toen de gewonde banneling ten slotte aangevallen werd door vier groote wolven en loeiend ter aarde geworpen, kon Bruine Stier het gezicht niet verdragen, dat de grijze wolven de baas bleven. Met een gebrul van woede stormde hij den heuvel af. Zijn kudde, verbaasd maar gehoorzaam, liet de groote koppen zinken en draafde hem achterna. De wolven gromden nijdig, lieten hun buit in den steek en verdwenen. Bruine Stier bleef doorrennen op en over het lichaam van den stervenden verslagene, dat tot een vormelooze massa werd vertrapt. Toen, plotseling tot stilstand komend, keek hij verbaasd om zich heen. De wolven waren verdwenen. Zijn woede daalde dadelijk. Rustig leidde hij zijn troepje terug naar hun plaats op het heuveltje, terwijl de naastgelegen kudden verbaasd stonden te snuiven.

De kudde begon dadelijk weer te grazen, alsof er niets bijzonders gebeurd was. Maar Bruine Stier werd — nadat hij enkele minuten het malsche, hooge gras had afgegraasd — weer overvallen door zijn angstgevoel en hij hief zijn kop op, ten einde opnieuw een onderzoekenden blik te werpen op de omgeving. Dezen keer hervatte hij zijn grazen niet, maar bleef zich eenige minuten lang onrustig bewegen tot hij er absoluut zeker van was, dat de ponies, die hij uit een smal dal tusschen de heuvels zag komen, niet een onschadelijk troepje wilde paarden waren, maar dat elk een rooden ruiter droeg. Hij had het Indianen-land bereikt; en zijn sluwheid en evaring vertelde hem, dat zijn plaats aan den buitenrand van den troep niet langer veilig was.

Korten tijd stond Bruine Stier besluiteloos en

Sluiten