Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bogen koppen op ze af. En door een plotselinge woede bezield rende de heele troep met ze mee. Het scheen, alsof die kleine groepjes van wachtende menschen en ponies onherroepelijk ten doode gedoemd waren.

Maar toen die donkere, ontzettende stroom van wuivende manen, woeste oogen, scherpe horens en verpletterende hoeven dicht bij de afwachtende groepjes mannen gekomen waren, hieven deze hun geweren op en vuurden, de een na den ander, recht op de koppen van de dichtstbijzijnde stieren.

Het effect volgde, als steeds, onmiddellijk. Hetzij dat de aanvoerders gedood werden, wat meestal het geval was, of dat zij — wat ook wel gebeurde — wegvluchtten, zeker was, dat de aanzwellende stroom zich dadelijk splitste en scheidde alsof de vlammen en het gebulder dat uit de loopen der geweren kwam even zoovele onwrikbare rotsen geweest waren. Eenmaal verspreid en doodelijk verschrikt doordat de vijanden zich midden in den troep bevonden, vielen de kudden hopeloos uiteen en was het gemakkelijk ze naar alle richtingen op te jagen.

Maar in één geval — en ook maar in één

had het plan der verdelgers niet precies het verwachte resultaat. Drie van de jagers hadden een positie ingenomen vlak tegenover het midden van den troep. Op dat punt liepen Bruine Stier en zijn troepje achter de eerste gelederen. Toen de stormaanval gestuit werd door het geraas en de uitschietende vlammen, viel de stier die als aanvoerder fungeerde dood neer en als natuurlijk gevolg splitsten zich de voorste rijen, teneinde dien vreeselijken hinderpaal zijlings voorbij te gaan. Maar Bruine Stier scheen te gevoelen dat hier en nu, recht vóór

Sluiten