Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij dit alles diene men nog te gedenken, dat Cordera tot de braafste der duldzame koeien der wereld behoorde. Stond ze onder het juk, "tezamen met een makker, dan wist ze, het gareel getrouw, haar wil ondergeschikt te maken aan die van de andere, en uren achtereen zag men haar met gebogen nek en scheefgetrokken kop, een ongemakkelijke houding, staande werken, terwijl haar makker op den grond lag te slapen.

Antón de Chinta begreep wel, dat hij voor de armoede geboren was. Hij zag nu wel de onmogelijkheid in, zijn gouden droom te verwezenlijken om nog eens een eigen erf met op zijn minst twee span beesten te bezitten. Dank zij duizenderlei ontberingen en beknibbelingen, die een zee van zweet en een vagevuur van ontberingen vertegenwoordigden, was hij tot zijn eerste koe, tot Cordera, gekomen, en verder kwam hij niet. Voor hij de tweede kon koopen, zag hij zich genoopt, om de achterstallige schuld aan den baas, den eigenaar van de hoeve die hij in pacht had, te betalen, Cordera, dat stuk van zijn hart, Cordera, de lieveling van zijn kinderen, naar de markt te brengen. Moeder Chinta was twee jaar, nadat zij Cordera in huis hadden, gestorven. Stal en huwelijksbed lagen muur aan muur, als men vlechtwerk van kastanje-takken en maïsriet ten minste muur wil noemen. Vrouw Chinta, de Muse der spaarzaamheid in dat armzalige gezin, had bij haar sterven naar de koe gekeken door een gat in het kapotte takkenbeschot, en had op haar gewezen als op het heil van het gezin.

,,Zorg voor haar, ze is jullie steun", schenen de oogen van de arme stervende te zeggen, die bezwe-

É

Sluiten