Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ken was aan uitputting door honger en werk.

De liefde van de tweelingen had zich op Cordera saamgetrokken; de schoot, die zijn eigen warmte heeft, en die de vader niet kan vervangen, vonden ze bij de koe, in de stal, en daar in de Somonte-wei.

Dat alles begreep Antón op zijn manier, vagelijk. Over de noodzakelijke verkoop behoefde geen woord aan de kleintjes gezegd te worden. Op een Zaterdag in Juli, zoodra het dag werd begaf Antón zich, knorrig gestemd, op weg naar Gijón, Cordera voor zich uit drijvend, die geen andere opschik droeg dan haar halsband met het klokje. Pinin en Rosa sliepen nog. Andere dagen moesten ze met de zweep gewekt worden. Nu liet de vader hen met rust. Toen ze opstonden vonden ze Cordera niet. mVader heeft haar zeker naar den stier gebracht." Een andere mogelijkheid bestond niet. Pinin en Rosa waren van meening, dat de koe er niet graag heenging; ze dachten, dat ze geen kinderen meer verlangde, want ze verloor ze toch altijd weer spoedig, zonder te weten hoe of precies wanneer.

Tegen donkerworden kwamen Antón en Cordera het erf weer binnen, droevig, moe en stoffig. De vader gaf geen uitleggingen, maar de kinderen rieden het gevaar.

Hij had niet verkocht, want niemand had den Prijs willen bieden, dien hij zich in zijn hoofd gezet had. Die was ook buitensporig, sofistisch gesteld uit liefde. Hij vroeg te veel voor de koe, opdat iemand haar zou durven meenemen. Zij, die naderbij gekomen waren om hun geluk te beproeven, hadden zich gauw weer verwijderd, mopperend over dien man die iedereen met wrokkige en uitdagende oogen aankeek, die het waagde met

Sluiten