Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zekere hardnekkigheid den vasten prijs te benaderen, waarachter hij zich verschanste. Tot het laatste oogenblik van het marktuur stond Antón de Chinta op den Humedal, het noodlot zijn kans gevend. „Men zal niet kunnen zeggen", dacht hij, >>dat ik niet wil verkoopen, zij zijn het, die me Cordera niet willen betalen, wat ze waard is." En eindelijk, zuchtend, zooal niet tevreden, toch eenigszins getroost, ondernam hij de terugtocht, den straatweg naar Candas op en mengde zich in de drukte en het rumoer van varkens en jonge stieren, ossen en koeien, die de boeren uit de vele buurtschappen van den omtrek met min of meer moeite voortdreven, al naar de betrekkingen tusschen baas en beest van korter of langer duur waren.

Bij Natahoya, op het kruispunt van twee wegen, stond baas Chinta nóg eens aan het gevaar bloot! Cordera te verliezen; een inwoner van Carrió, die al den heelen dag om hem heen geloopen had en hem maar weinig duros minder geboden had dan hij vroeg, waagde iets of wat dronken, een laatsten aanval op hem.

De man uit Carrió kwam op hem toe en kwam nog eens op hem toe, vechtend met zijn schraapzucht en zijn gril, de koe mee te krijgen. Antón bleef gelijk een rots. Zij stonden tenslotte, het verkeer versperrend, midden op den weg in eikaars handen te slaan.... Maar eindelijk hield de schraapzucht de overhand; de laatste vijftig scheidden hen als een afgrond; ze lieten eikaars handen los, en ieder ging zijns weegs; Antón langs een weggetje, dat, tusschen kamperfoelie, die nog niet bloeide, en bloeiende bramen, naar zijn huis leidde.

Vanaf dien dag, waarop ze het gevaar geraden

É

Sluiten