Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

draden. Dat was die onbekende wereld, aan den eenen kant, die zoover van hen vandaan was, maar aan den anderen kant de wereld, die hun Cordera wegnam.

Vrijdags, tegen den avond, was het afscheid. Een gemachtigde van den Kastiliaanschen bieder kwam het rund halen. Hij betaalde Antón en samen dronken ze een glas en Cordera werd naar het erf gehaald. Antón had de heele flesch leeggedronken; hij was opgwonden; het gewicht van het geld in zijn zak maakte hem ook levendiger. Hij wilde zich verdooven. Hij sprak veel, prees de uitnemendheden van de koe. De ander glimlachte. Want de loftuigingen van Antón waren niet ter zake dienend. Dat het beest zoo en zoo veel liter melk leverde, dat ze zoo gewillig was onder het juk, zoo goed lasten droeg? Wat zou dat, waar ze binnen weinige dagen tot karbonades en andere smakelijke hapjes zou geworden zijn! Antón wilde zich dat niet indenken; Hij stelde zich haar levend voor, werkend, ze zou een anderen boer dienen, hem en zijn kinderen geheel vergeten, maar levend zijn, gelukkig.... Pinin en Rosa, die op de mesthoop zaten, voor hen een gevoelsherinnering aan Cordera en hun eigen moeiten, zaten hand in hand den vijand met verschrikte oogen aan te kijken. Op het kritieke oogenblik wierpen zij zich op hun vriendin. Kussen, omhelzingen, liefkozingen zonder eind. Ze kónden niet van haar scheiden. Antón verviel, terwijl plotseling de door de wijn veroorzaakte opwinding weg was, in ziekelijke neerslachtigheid.Hij kruiste de armen over elkaar en ging de donkere stal binnen. De kinderen liepen nog een flink eind langs het weggetje met de hooge heggen mee met de droeve groep van den onverschilligen lasthebber en

Sluiten