Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelfde vertrouwen, met zijn vuisten naar den trein wijzend, die de richting van Kastilië uitstoof.

En huilend zei maar steeds het jongetje, dat beter dan zijn zusje op de hoogte was van de schelmerijen der wereld: „Ze brengen haar naar het abattoir Rundvleesch voor de heeren, de pastoors .... de Amerikanen.

,,Adios Cordera!"

,,Adios Cordera!"

En Rosa en Pinin keken wrokkig naar den spoorweg, naar de telegraaf, symbolen van die vijandige wereld, die hun hunne gezellin van zooveel eenzame uren, van zooveel stille teederheid afgriste, haar verslond, voor hun lusten, om haar te verwerken tot lekkere hapjes voor rijke gulzigaards ....

,,Adios Cordera!"

„Adios Cordera!"

Vele jaren gingen voorbij. Pinin werd een jonge kerel en moest in dienst. De Carlisten-oorlog woedde. Antón de Chinta was pachter van een invloedrijk dorpshoofd van de overwonnenen. Niets baatte om Pinin afgekeurd te krijgen, die een boom van een vent was.

En op een droeven Octobermiddag wachtte Rosa, alleen in de Somonte-wei op het voorbijgaan van den boemeltrein naar Gijón, die haar eenige liefde, haar broer, van haar meenam. In de verte floot een locomotief, daar kwam de trein langs den hollen weg aan, als een bliksemstraal schoot hij voorbij. Rosa, die bijna tusschen de wielen raakte, kon een oogenblik in een derde- klaswagen een menigte hoofden zien van arme lotelingen, die schreeuwden en gesticuleerden, de boomen, den grond, de vel-

Sluiten