Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

binnen in het droge dennenhout. Nu begreep Rosa het wel. Het was een lied van tranen, van verlatenheid, van eenzaamheid, van dood.

In de snel opeenvolgende trillingen, die als klachten waren, meende ze, heel in de verte de stem te hooren, die langs den weg snikte:

,,Adios Rosa! Adios Cordera!"

È

Sluiten