Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het vest van cachou-tricot, dat bruin van 't zweet is geworden, verdwijnt onder een saphierkleurigen dolman, die bij de schouders is opgevuld en smal om de taille sluit. Cora, vastgehouden door den tooneelknecht, rochelt harder en wil een bovenwaartschen aanval doen op de achterste van Manette, die stuipachtig zenuwachtig is, schrikaanjagend met haar ondergeloopen oogen en naar achter gekrulde ooren.

„Als u ze r eens een flink pak rammel gaf, zouden ze dan niet wat kalmer worden!" zegt onzeker de knecht met 't blauwe boezeroen. ,,Nooit vóór t werk! antwoordt Harry's op beslisten toon.

Achter het neergelaten gordijn onderzoekt hij, of de schuttinkjes stevig staan, die een miniatuur renbaan met hindernissen afsluiten; hij zet de haag en het bankje wat steviger en wrijft met een wollen doek de nikkelen staven van de veerplanken, waar de gele colley op zal springen. Hij haalt ook een serie papieren hoepels uit zijn kleedkamer, die nog vochtig zijn omdat ze kort geleden geplakt werden.

,,Ik doe alles zelf!" verklaart hij. „Het oog van den meester! ..."

Achter zijn rug haalt de requisietenmeester de schouders op:

„Het oog van den meester, ja! En geen cent fooi voor 't personeel!"

Het „personeel", dat uit twee mannen bestaat, is er niet boos om op Harry's, die tien francs per avond krijgt.

„Tien francs voor drie bekken en tien pooten, daar word je niet vet van!" geeft de requisiteur toe.

Drie bekken, tien pooten en twee honderd kilo bagage. En dat draait maar rond, het heele jaar door, in de derde klas en profiteert van het halve

Sluiten