Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

prijs-tarief. Vorige jaar was er nog een „bek" bij, van de witte poedel die dood is: een ouwe does van onbepaalde jaren, een bedreven klant, die alle „zaken" kende van Frankrijk en t buitenland. Harry's treurt dat hij hem verloren heeft en roemt nog de verdiensten van wijlen Charlot.

„Alles kon hij, Mevrouw. Walsen, een salto mortale draaien, met de veerplank werken, de trucjes van den rekenenden hond, alles. Hij kon mij nog wat leeren, die toch waarachtig genoeg honden voor 't circus heb klaar gestoomd! Hij hield van zijn vak en daar alleen van; van de rest trok hij zich niets aan. In zijn laatste dagen zou u hem als u hem overdag gezien had, niet voor twee francs hebben willen koopen. Hij was stokoud, op z'n minst veertien jaar, stijf van de rheumatiek, z'n oogen huilden en z'n zwarte neus werd grijs. Hij werd pas wakker tegen 't uur dat hij werken moest, maar dan moest u hem eens zien! Ik schminkte hem als een jeune première: zwarte kosmetiek op z'n neus, het vette krijt voor z'n arme tranende oogen, en overal stijfselpoeder om hem wit als sneeuw te krijgen. Dan een paar blauwe lintjes! Op m'n woord, Mevrouw, hij leefde weer op! Ik had hem nog niet af geschminkt of hij liep al op z'n achterpooten, hij niesde, hij had geen rust voor er driemaal geklapt werd. . . . Wanneer hij van 't tooneel kwam, sloeg ik een deken om hem heen en wreef 'm met alcohol. Ik heb zijn leven zoo veel mogelijk gerekt, maar een gedresseerde poedel kan niet eeuwig duren. Die twee daar, m'n teven, werken goed, maar 't is toch niet dat. Ze houden van hun baas en zijn bang voor de karwats; ze hebben verstand in hun kop en plichtsbesef; maar eigenliefde missen ze. Ze maken hun

Sluiten