Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze zagen heel duidelijk de groote bijl op en neer gaan, dat 't ijzer blonk in den zonneschijn. Bart zwaaide de pet hoog in de lucht en krijschte en riep, tot hij er schor van werd, maar de bijl bleef rustig zijn boog beschrijven en vader keek niet op.

Met de hand boven de oogen gingen ze nu den geheelen gezichteinder langs, waar al die bekende dingen nu zoo vreemd leken, daar van boven af gezien.

— Kèk daor hed-de 't spoor en 't wachthuiske gunt-e-wijd!

— En die vrimde tóórn mit da' ronde dingske d r op; die hè'k nog nooit gezien, die is zeker van Aorem?

— Van Aorem.... zij-de gek djern,da'swelzeuvenure wijd; daor lupt 't spoor hin;.... die zal wè' van Els' zijn....

— Mar nou gaon ve d'r uit, want um kwart over viere kumt ' r 'n spoor veurbij, en da' zal 't wel haórs zijn! — Ze lieten zich den boom uitglijden en nu ging 't weer door de struiken.

Als een hooge zandige weg, zonder einde, liep de spoorlijn daar midden door de passen, de rails als streepjes langs een liniaal daarover getrokken, altijd dichter naar elkaar toe, zonder elkaar ooit te raken, en aan weerskanten stonden paaltjes erlangs, hoe langer hoe dichter en kleiner, tot 't alles ineensmolt in een schemering van wit licht.

Bart hield zijn oor aan den paal:

— Hêürt 'm is sóêze 1 mar ge kunt 'r niks van

verstaon, wat da' se têge mekaore zégel

— 'k Geleuf dat 'r een aonkumt, zei Leneke, hed-de gin cent bij oe, da zü've 'm d'r onder legge!

Sluiten