Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laten in den zonneschijn en de trein was ver weg, met al die rijke menschen, naar de vreemde, onzichtbare stad, die ze naderhand zouden zien als ze groot waren. Een zacht windje blies ritselend de druppels van de bladeren en overal uit 't dichte groen klonk 't gefluit en gekweel van de vogels.

Bart hield Leneke terug: — Hauw suut!... daor zit 'r een, daor gunt, boven op da' takske! Hij haalde de katapult uit zijn kiel, zocht een steentje en legde aan — 't Bromde door de lucht en 't vogeltje vloog op.

Hij had ons in de smieze, anders was ie d'r gewest!... Kèk zie-de da' zalfpotje, daor aon die paol... d'n linksche !....

Hij mikte lang, maar de steen ketste tegen 't hout... dan nog een; die vloog tegen de draden, die trillend heen en weer gingen.

Leneke werd bang:

Pas toch op jong, da' kunne ze heure as ie tege

de draoje kumt en dan zij-de d'r bij! maar Bart

luisterde niet. Nu vloog er een tegen het potje. Rinkelend viel een wit stuk naar beneden. Ze keken met ingehouden adem naar boven en dan vlogen ze weg en verdwenen in de passen.

Leneke kon niet meekomen, ze voelde de beenen onder zich trillen.... Straks kwam de man van 't spoor en Bart was weg....

— Bart! waor zij-de? schreeuwde ze benauwd.

Hauw toch de moei djern!.... schrèk nie zoo!.... Hij stond vlak bij, achter een dichten struik en keek angstig naar den kant van waar ze gekomen waren.

Sluiten