Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onder en haalde ze op, vol heerlijk koud water, dat in een dun straaltje in 't midden er doorsijpelde. Ze staken om de beurten 't gezicht erin en slurpten met lange trekken.

— 't Is nog veul lekkerder as uit den put! vond Leneke.

Bart sloeg het water uit de pet, dat 't Leneke in 't gezicht spatte en dan sprongen en liepen ze, lachend en roepend, achter elkaar aan langs de sloot naar huis.

Meteen, dat ze over een greppel sprongen, vloog vlak voor hunne voeten een groote vogel met klapperend geluid omhoog. Ze stonden verschrikt stil en dan vloog er nog een weg, van denzelfden kant.

— Daor gunt vlak bij dien elzepol kwam-tie van

daon! Ze waren er al bij en kropen zoekend op

de knieën door 't gras.

— 'N nes', 'n nes'! juichte Leneke.

In een warm holletje blonken een heele boel ronde glanzende eieren, door de grassprietjes, die er losjes over lagen. Ze grabbelden ze met zenuwachtige vingers er uit en legden ze naast zich neer.

— Eén, twéé a' wer één en nóg één

en daor zit 'r nog een .... 't hield niet op. Ze dansten rond van plezier over dien onverwachten vondst en dan gingen ze in 't gras liggen om ze van dichterbij te bezien. Ze waren haast zoo groot als kleine kipeieren, mooi dofgroen, met donkere vlekjes.

— Krek pSóscheiere! vond Bart.

— Messchien zijn ze wel van d'n uiver! zei Leneke.

Sluiten