Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar Bart herinnerde zich niets daar van; Leneke en hij waren altijd broertje en zusje geweest en „vad' was vad' en möêd' was moed' en tante Antje en die vremde meneer, dat had alles niets met Leneke te maken en 't waren alleen maar vertelseltjes van moeder; en 't beste bewijs was, dat die veearts al dood was voor dat Leneke geboren was en dus kon 't nooit haar vader geweest zijn.

Leneke was er eigenlijk wel een beetje trotsch op, dat ze zooveel deftiger was dan Bart, maar den volgenden dag was 't al weer vergeten en werd 't een verhaaltje, dat ze vroeger eens in een boek had gelezen.

Met 't praten en knutselen waren de avonden zoo voorbij en buiten stonden de boomen en planten al weer in den knop en kwamen de frissche spruiten uit de zwarte aarde kijken.

Op een middag, toen Bart uit school kwam vond hij vader druk bezig op 't deeltje aan 't timmeren bij 't hok van de zeug.

— Hè-de d'r 'n nijë bijgekoch'?

— Neeje, daor zulde gij vortaon motte slape! zei vader.

Bart dacht eerst dat 't maar gekheid was, maar

vader keek heel gewoon, of 'tiets was, dat van zelf sprak.

— En waorum da'? vroeg hij weer.

— Aldurrum!.... maar Bart was daarmee niet tevreden en ging Leneke erover raadplegen.

Die wist 't ook niet te verklaren: — Vechte doen ve nooit mè mekaore en de bedstèi is gróót zat!

— Niks as flauwe kul! vond Bart en ik duuj 't nie! —

Sluiten