Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vader stond op:

— Wacht mar is menneke, we zullen oe die kunste

wel is afleere! Er was geen spotten mee en Bart

liet zich gedwee meenemen.

Moeder hielp hem bij 't uitkleeden en wees hem hoe alles er netjes in orde was en hoe gezellig het kamertje er uitzag, maar hij keek niet op en liet maar met zich heen-doen. Ze dekte hem toe en kuste hem op 't voorhoofd, maar hij keerde zich norsch af en sloot de oogen.... Dan ging 't lichtje weg en hij lag er alleen, in den zwarten nacht. Hij rilde onder de koude dekens en sperde de oogen wijd open maar geen glimpje licht was er te zien. De tranen zaten hem hoog in de keel, maar hij slikte heftig en hield zich flink.

In de verte hoorde hij 't dof gemurmel van moeder's stem, die iets aan 't vertellen was. 't Hield op en dan klonken er stappen door de keuken; de deur werd

hard dicht getrokken, nog wat vage geluiden en

't was stil, doodstil in huis.

Hij dorst zich niet te verroeren uit angst, dat 't ritselen van 't laken hem zou beletten het te hooren aankomen, wanneer er iets zou gebeuren. Een sterke geur van versch gezaagd hout hing in het kamertje, en nu liep 't hem als een ijskoude rilling over den rug bij 't idee, dat hij daar lag in een doodkist, levend begraven. 't Angstzweet brak hem uit, hij sloeg het dek van zich af en richtte zich overeind. Hij had het willen uitschreeuwen van angst, maar was bang zijn eigen geluid daar te hooren in die gruwelijke zwarte stilte. Dan opeens klonk een dof gebons tegen 't houten beschot, vlak

Sluiten