Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 't Is 'n lillike beul, fluisterde hij tegen Leneke; hij het 'r gin ins spijt van!

Hij voelde, dat hij nu voor altijd een hekel aan vader zou hebben, maar met den loop van den tijd raakte 't vergeten en werd 't alles weer gewoon.

't Was eerst nog wel erg griezelig, daar alleen in dat kamertje, maar hij leerde al gauw die geluiden onderscheiden en wist, waar ze vandaan kwamen, en 't was nu of hij altijd daar alleen had geslapen en 't zou vreemd zijn en lastig om met z'n tweeën in één bed te moeten liggen. —

Ze waren nu van school af en merkten 't nauwelijks, dat alles zoo heel anders was geloopen dan ze 't zich hadden voorgesteld. — 't Zou dan een feest en plezier zonder einde zijn, hadden ze vroeger gedacht: heele dagen rondzwerven door de natuur en niets doen dan spelen, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

Maar Leneke had moeder moeten helpen in de huishouding en Bart was al heel gauw daarna in de leer gedaan bij den timmerman in 't dorp en moest 's morgens vroeg, voor dag en voor dauw, er al op uit. Ze hadden zelf ook heel goed begrepen, dat 't zoo moest zijn, want alle andere kinderen, waarmee ze op school hadden gezeten, hadden nu ook hun vast werk en 't was prettig nergens over te hoeven tobben of denken en maar de vaste sleur te volgen van 't werk, dat iederen morgen netjes afgebakend vóór hen lag. De spelletjes van vroeger vonden ze nu ook te kinderachtig en ongemerkt waren er ook weer andere genoegens voor in de plaats gekomen.

Sluiten