Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewonen tijd, met druilige mistige dagen en dan, onverwacht op een morgen, waren de ruiten met witte glinsterende varens en bloemen beschilderd en lag 't water met een dik ijsvlies overtrokken.

Moeder liep te tobben, dat Bart Zaterdag in zijn dunne jasje erdoor zou moeten.

— Ge most 'r van de middag mar is efkes hen Leneke, dan konde'm d'n overjas aonrijke' en dan za'k d'r medeen 'n stukske van de balkenbrij bij in doen; dan motte mar zége, dat ie aon de vrouw vraogt um 't efkes veur 'm op te bakke!

Leneke trok 't beste manteltje aan en moeder zocht het mutsje voor haar uit 't cabinet en dan ging ze met 't pak onder den arm naar 't dorp.

Bij den barbier kocht ze een dubbeltje sigaren van de zes, voor 't geld, dat ze bijeen had gespaard met den wekelijkschen cent en verborg het zakje tusschen de vouwen van de overjas. Ze liep 't dorp door, langs de school, waar ze zooveel lange uren hadden moeten zitten en nu was ze bij den timmerman en ging ze langs 't lage afdak, waar de witte planken en balken netjes opeengestapeld lagen en de wind overal kleine houtkrulletjes deed voorthuppelen over den harden grond en dan lichtte ze de klink op en trad de werkplaats binnen.

De grond was er bezaaid met witte spaanders en mollig zaagsel en er hing een scherpe geur van hout en van de lijm, die op de gloeiende potkachel stond te pruttelen. Overal klonk 't gezellige geluid van 't ijzer, dat lekker door 't weeke hout ging en ze zag er Bart

Sluiten