Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij zag haar weer, hoe ze met de tranen in de oogen was weggegaan, en dan had hij 't liefst dadelijk naar huis willen gaan en 't alles weer goed maken. Maar de week was nog lang.

Wanneer de anderen hem weer plaagden met 't dikke krullekopje, dan liet hij ze bedaard hun gang gaan en innerlijk was hij er trotsch op, dat ze haar allemaal zoo aardig vonden, want 't was toch zijn Leneke en van niemand anders.

Toen ze elkaar Zaterdags terugzagen waren ze beiden gedwongen en onrustig en als vanzelf gingen ze dadelijk naar Bart's kamertje. Maar er bleef iets vreemds tusschen hen en ze praatten over heel andere dingen en wisten niet hoe er over te beginnen.

— En hed-de de sëgaore gevonde? vroeg Leneke eindelijk verlegen.

Maar Bart lette er niet op en begon nu te brommen over moeder en dat ze hem allemaal hadden uitgelachen. Dan zag hij opeens hoe droef Leneke zat te kijken en plotseling sloeg hij de armen om haar heen en kuste haar op de zachte wangetjes.

— 'k Kon d'r toch ok niks aon doen 1 snikte Leneke zachtjes. Maar Bart aaide haar troostend over 't haar. — Ze weure toch zoo lekker Leneke; 'k hè' t'r nog nooit zulke goeie gerookt! 't Weure d'r zêkes wel van de vijf?

't Was nu alles weer goed en ze gaven elkaar telkens weer opnieuw kusjes en hadden 't nog nooit eerder gemerkt, dat dat zoo heerlijk was en dat ze zóóveel van elkaar hielden. — 't Was Leneke of er een groot

't Witte Huiske. 3

Sluiten