Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zilveren tressen in 't zijden haar en over haar gesloten oogen en bij den mond lagen zachtbelijnde, matte schaduwen.... Dan nam hij haar wangen tusschen zijn beide handen, en boog zich over haar neer en kuste haar, op den warmen, zachten mond.

Als Leneke ontwaakte, lag de feestavond als een heerlijke, wondere droom in haar herinnering en 't leek haar of 't nog voortduurde nu en of 't gewone leven nooit weer terug zou komen. Maar toen ze goed wakker was en alles weer werkelijkheid werd, ging 't bewustzijn van 't gebeurde haar als een vlijmende pijn door 't hart en ze verborg 't blozende gezicht in het kussen en weende.

Ze voelde dat 't kwaad nooit meer te herstellen zou zijn en hoe ze nu even slecht was, als Drika, die op den steenoven werkte en die andere meiden, waar ze vroeger ternauwernood fluisterend met de vriendinnetjes over had durven spreken, ledereen zou 't haar aan 't gezicht kunnen zien hoe slecht ze was, en als ze in 't dorp kwam, zouden ze haar naroepen .... en moeder en vader; ze zou hun nooit meer onder de oogen durven komen.... ze kón 't niet langer uithouden, alleen met die kwellende gedachten en nu kleedde ze zich aan, om het aan moeder te gaan zeggen en haar om vergiffenis te vragen. Maar moeder was druk aan 't werk en bromde dat ze zoo laat op was en dan dacht Leneke opeens aan Bart en hoe boos vader zou zijn en ze besloot te wachten tot den volgenden Zaterdag, wanneer Bart weer thuiskwam. — Ze werkte nu

Sluiten