Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeder zou worden. Met bonzend hart lag ze er over te denken en alle gebeurtenissen, die er uit zouden ontstaan, werden nu verschrikkelijke, dreigende dingen, met vasten vorm, die langzaam en onafwendbaar op haar afkwamen en 't heele leven en al 't geluk onherroepelijk zouden vernielen. Ze zag vader met 't zelfde bleeke, vergramde gezicht, als dien keer, toen Bart uit 't kamertje was weggeloopen, hoe hij met de vuisten op haar los sloeg .... en moeder, die zat te schreien van verdriet.... en de menschen in 't dorp, hoe ze onder

elkaar over het schandaal stonden te praten en

dan warde 't alles door elkaar en 't werd overal om haar heen stikdonkere nacht en nergens een lichtstraaltje van hoop of uitkomst, dat tot haar doordrong.

In angstige spanning wachtte ze nu tot Bart thuiskwam en als ze 't snikkend aan hem vertelde, en hoe 't nu zeker zou gebeuren, dan drong 't besef opeens ook tot hem door en hij bleef bleek en somber voor zich uit staren en ze wisten niet wat te doen of te zeggen.

Zondags gingen ze naar de passen, waar niemand hen kon hooren of zien en zaten urenlang op 't hek naast elkaar en overlegden.

Maar 't was alles tevergeefs; telkens meenden ze er wat op gevonden te hebben, maar als ze't dan gingen uitwerken, bleek 't weer even dwaas en onmogelijk te zijn als al 't ander en nu zaten ze zwijgend, met de handen onder 't hoofd en staarden voor zich uit.

De zon scheen vroolijk over 't gebladerte en overal zongen de vogels en vlogen dartel elkaar na in de blauwe lucht, maar ze zagen 't niet en 't leek hun alles

Sluiten