Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze wist niet hoe lang ze daar lag en zag niets en dacht aan niets, maar wachtte tot 't eindelijk wat wegtrok en dan ging ze weer verder, met moede beenen en ze voelde zich diep ongelukkig en had 't liefst dood willen zijn, om maar niet verder te hoeven loopen. Nu zag ze de kerk weer van 't dorp en als in een droom ging ze voort en sloeg 't weggetje in, door de weilanden en dan was ze weer thuis.

— Leneke, kijnd wa' zie-de gij d'r uit! riep

moeder, toen ze binnen kwam, ge zij' krek zo wit as 'n doek en de ooge staon oe zö vrimd in de kop; zij-de nie goed in order?

Leneke schudde met 't hoofd en ging recht door naar 't opkamertje en wierp zich onuitgekleed op bed. De rust en 't heerlijk gevoel, weer thuis te zijn, op haar eigen bed, ontspande de zenuwen en heftige snikken doorschokten het lichaam.

Moeder kwam bezorgd kijken, maar Leneke bleef maar doorschreien en ze kon geen woord uit haar krijgen. Eindelijk werd ze kalmer en nu, heel van zelf, zonder te overleggen hoe en waarom, vertelde ze alles.

Moeder zat versuft te luisteren en kon 't niet gelooven.

— 't Is niewaor Leneke; ge het de koor's en nou wit-te nie wa' ge zèg ! praöt toch nie' zo vrimd ... blijf nou mar ligge, dan is 't over 'n ureke a' wir veurbij!...

Maar Leneke bleef maar doorschreien en dan opeens begreep moeder, dat 't zoo was en barstte los.

— 't Is Godgeklaagd zo'n blaag van 'n djern

Of da' ge m'n eige kijnd weurt, hè 'k vêür oe gezorgd en nou motte me te schand make veur alle minsche ....

Sluiten