Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

praten. Ze keken gedurig naar haar om en dan namen ze den hoed af voor elkaar en de dominé kwam nu weer bij haar en zei, dat 't maar een kwartiertje gaans was, en dat ze dus maar zouden loopen.

Ze gingen door het stationsgebouw en over een plein, waar rijtuigen stonden te wachten en dan volgden ze de menschen, die weer naar huis gingen.

De wind bulderde door de hooge populieren en de menschen schreeuwden hard om elkaar te verstaan en hielden de hoeden tegen 't hoofd gedrukt, dat ze niet zouden afwaaien.

Ze kwamen nu in een breede straat, waar 't beschut was door de groote huizen, die er, dicht naast elkaar, langs beide kanten stonden en de dominé vertelde haar nu, dat ze in een groot huis zou komen, waar nog meer zulke meisjes waren als zij. Ze zou 't er heel goed hebben, en wanneer ze dan toonde, dat ze wezenlijk berouw had en haar leven wilde beteren, dan zou er later, wanneer 't voorbij was en ze weer kon werken, een goede dienst voor haar worden opgezocht en zou ze nog een deugdelijk mensch kunnen worden in de maatschappij.

Leneke hoorde 't gelaten aan, maar innerlijk voelde ze zich onverschillig voor alles wat er met haar gebeuren zou en keek»naar de menschen, die ze tegenkwamen en dacht erover, of ze nu later ook van iedereen zou weten, hoe ze heetten en wat ze deden, zooals in haar eigen dorp.

Een paar jonge mannen namen haar op van 't hoofd tot de voeten:

Sluiten