Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gebeurtenissen en herinneringen, aan dien kerel van vroeger, hem voor de oogen, als slaperige, half-werkelijke dingen, afgezaagd en overbekend, door 't altijd weer bepraten en bekijken en doodelijk vervelend, doordat

ze hem eigenlijk niet aangingen Al lang was hij

dood en begraven en 't maakte hem moe en onplezierig, 't geleuter met den geest van dien vent, dien hij vroeger gekend had en die nu overal hem opwachtte en met hem meeging. Maar 't was niet te veranderen ; hij moest er naar luisteren en antwoorden, al maar door en hij praatte halfluid mee tusschen zijn gesloten tanden en ging met trillende handbewegingen langs de omtrekken der dingen, zooals ze daar in de lucht voor hem afgeteekend stonden.

Vroeger, toen hij nog een jonge kerel was, toen had

hij 't gekund : — Vjerse make ! uit de kunst heur !

Met verjaardagen of met feestjes hadden ze hem er altijd bij moeten hebben en toen Toon de smid getrouwd was, toen was hij bij hem gekomen en toen had hij gezeid:

— Wimke, ge het lest toch wêêr zo'n merakels mooi vjers gemakt mit 't jaorfeest van de jongelingsvereeniging, zou-de veur van d'n aovond niks vêür

me bij mekaore kunne prakkeziere ? Nou, en toe

had ie d'r toch een gemakt, da' vaoder Kats d'r niks bij weur, zei Mërie.

Op een mooi velletje papier had hij 't geschreven, met rozen en vergeet-mij-nietjes boven in 't hoekje en zoo had hij 't aan het bruidspaar gepresenteerd:

— Veur bruid en bruidegom,

Is 't dat ik dichten kom,

Sluiten