Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had net gedaan, of er een hoop arbeiders aan huis sliepen en allerlei namen geroepen.

— Djerk, 't bed uit en dan schiet ze mar mit de buks veur de kop!.... en gij Aorië, hier mit de hooi-

vörk! en dan had hij de ouderwetsche tinnen pot

onder 't bed uitgehaald en die van boven uit 't raam tusschen hen ingegooid, dat de deuken er later nog inzaten en de kerels waren vloekend en scheldend afgetrokken.

Wimke grinnikte van plezier als hij ze daar in zijn gedachten uitelkaar zag stuiven.

— 'n Beste minsch was 't, d'n-ouwe-Jan! en als

Wimke de een of andere moeielijkheid had, was hij altijd bij hem komen raadplegen....

Een tijdlang hadden ze daar rustig en tevreden geleefd, maar al gauw begon de ellende te komen. lederen dag kwam vader dronken thuis en klonken er in de keuken scheldende stemmen en 't geschrei van moeder en dan zocht Wimke zijn heil bij Jan in den hooiberg, om maar niets te hooren.

— 't Kumt van de overèrving! zei Jan. Ouw grutvaoder, die het 'r ok al 'n heel bietje deurgejage mit 't zuipe, wè' bijkans vijftig duzend gulde, zége ze; en de boerderij steet nou al zwaor onder de hiepeteek!.... en gij mot mar goed oppasse Wimke, da' ge van 't smerrige grèi afblijft!

Wimke maakte in zichzelf het plan om nooit van z'n leven een slokje te nemen, of 't moest dan zijn eens „'n zuut börlje" bij een visite, maar anders nog geen halfje! Dan zou hij later die vijftig duizend

Sluiten