Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bruine tapkast, waar hij een fleschje uit kreeg, met een sigarenlintje erom, ter onderscheiding van dat, waar de brandewijn in was.

— Wou-de dan bij de blauwe knoop gaon Wimke ?

— Neeje, daór zulle ze mijn van z'n léve nie' bij hebbe, mar 'k schèi d'r toch mee uit, mét 'tprüve, ik kan d'r nie' mer tëge!

De voerman sloeg zich op de knieën van 't lachen; die Wimke, die kon toch soms zoo komiek zijn.

— Gij d'r nie mêêr tëge kunne; da' kan 'k geleuve!.... k Geleuf, da' gij d'r wel 'n pjerdsemmer vol op zou kunne!

'tWerd nu hoe langer hoe plezieriger; 't water in de groote ketel op de kachel was aan 't zingen geraakt en begon kleine pluimpjes rook uit te stooten.

Geurt had een goeie bui van avond en haalde vier glazen voor een cognak-grokje, om eens lekker warm te worden van binnen.

Buiten kletste de regen tegen de luiken en stond de hit ongeduldig met de hoeven in 't zand te krabben. Een dikke wolk van tabaksrook hing onder de zolderbalken en vulde de donkere hoeken, achter in de gelagkamer, waar 't biljart stond. Wimke zat voorovergebogen, met het lepeltje in de suiker te roeren en snoof begeerig den scherpen cognacdamp op, die boven het glas opkronkelde en hem in zijn neus kriewelde. De drie anderen zaten wijdbeens, met de handen in den zak, om de kachel en praatten over 't slechte weer en over den ruin van Djerk-van-den-heuvel, die toch zo schandaolig goeiekoop gewist weur!

't Witte Huiske. '

Sluiten