Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noodig waren om 't spel aan den gang te krijgen. Soms had Jefke wel eens geprobeerd met wat anders te beginnen, maar hij was er altijd met de kous op den kop van thuis gekomen en 't was duidelijk gebleken, dat er maar een manier de goede was — eerst de pion voor den koning opschuiven; dan die voor de koningin en dan één voor één de stukken er uit halen en zoetjesaan vooruitrukken.

Onder de eerste tien zetten praatten ze met korte, afgetrokken woorden over gewone dingen, maar wanneer die voorbij waren, was de heele wereld en de kamer en Margriet en alles om hen heen vergeten en waren het twee groote veldheeren geworden, die, van af de hoogte, iedere beweging van het vijandelijke leger bespiedden en de troepen opstelden en ten aanval leidden.

Jefke trok zijn linkerbeen onder zich op den stoel en schommelde met zijn teenen de slof heen en weer, zoetjes, in gelijken rythmus met den slinger van 't uurwerk, wanneer 't goed ging en met krampachtige, nijdige rukken, wanneer er onraad dreigde.

De hooge, porceleinen staande lamp werd vlak bij 't bord geschoven, en vanaf 't hoofdeinde der tafel, waar Margriet in 't schemerdonker bleef zitten doorbreien, was er van de spelers niets meer te zien dan de vaalgeel belichtte koppen en de hardbelijnde vakjes met de stukken er op; al 't andere nevelde weg in de dikke tabakswolken, die opkronkelden uit de pijp of in breede stralen langs de mondhoeken werden uitgeblazen.

't Oud geworden kindergezichtje van Jefke rimpelde samen, naarmate 't spel ingewikkelder, de toestand

Sluiten