Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kan-t-ie natuurlijk nie tegenop; maar hij spuit al heel aorig, da mo'k zége en met tijje mo'k d'r wel is een verspeule, a'k te veul geldzaken aon de kop heb of zöö wat! —

Maar innerlijk voelde Jefke 't als een onafwendbaar kwaad, dat hij er onder ging, en dat 't niet hielp of hij al uren achtereen op bed „kwaoje zette" lag te bedenken, maar dat Steven toch weer telkens de grootste helft van de spelletjes won. 't Ellendigste was, dat het in 't dorp bekend begon te worden door 't gepraat van Steven's moeder. — Margriet was er voor een week of wat mee thuis gekomen.

— En ze zége da' Jefke 't zwaor te verdure het teges-

woordig, mit 't spul! ? had Antje van den winkel

tegen haar gezegd.

— Hoe zoo? hield Margriet zich verwonderd.

— Och, ik hè t'r ok gin verstand van, mar vrouw Vermeer was veur 'n poske hier, en die zèi da' Stève 't um tegeswoordig lillik aon de boks zette.... ge zauwd 't anders haörs nie geleuve, van zo'n dotserige minsch!

Jefke was er kapot van; er moest worden opgetreden en 't praatje den kop in worden gedrukt, vóór 't zich verder verspreidde.

Dien avond was 't de beurt van Steven. — Jefke won 't eerste spel en onder 't opzetten van de stukken wendde hij zich tot vrouw Vermeer: — De jonge

van oe spuit anders héél aorig tegeswoordig

't zal wel zoowat vier um zes zijn dink 'k — dat ie d'r wint!

— Zes um vier meinde toch zekes! zei ze nijdig.

Sluiten