Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nèèje m'n kjerle, ge zijt bang um 't kieske segaore te verspeule en daorum mot-te nou zukke vrimde kunste bedenke dèr dan !....

— Zeuvetien um dartien steet 't! antwoordde Steven, en een reemie; en gij het 'r dartien!

Hij trok bedaard zijn jas aan en stroopte de pet over de ooren. Bij de deur keerde hij zich om en zei:

— Spul is spul en gij hè 'tverlore! Gegroet! —

's Middags met 't koffieuurtje, en 's avonds om de kachel in 't café van d'n ouwen Jan, overal werd 't geval besproken en becritiseerd. De meesten waren „véür Jefke", omdat hij de eerste was, die't spel kende en omdat het onmogelijk was, dat een spel in een boek kon staan; maar er waren er ook, die bij Steven aan huis zelf het boek gezien hadden, waarin prentjes met vierkante hokjes stonden, met poppetjes er op, net als 't schaakspel, en die zeiden: — Spul is spul; en as 't 'r in steet dan steet 't d'r in; en wat d'r gedrukt is da' hè véül mêêr te beteikene, as Jefke mè' z'n vrind d'n domenie d'r bij!

Onderwijl dribbelde Jefke zenuwachtig den heelen dag heen en weer, van den een naar den ander, om 't gebeurde aan iedereen te verklaren, of zat treurig ineengeschrompeld bij de kachel naar Bruno te staren.

Steven zat zwijgender dan ooit, met 't schaakbord en 't boek vóór zich, te spelen en rookte, dat zijn moeder 't bijna in de kamer niet meer kon uithouden. Tegen zeven uur werd hij onrustig, liep met groote stappen heen en weer en ging dan plotseling 't dorp in. Bij Jefkes huis bleef hij even stilstaan en keek naar

Sluiten