Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jefke steunde zich op de tafel; 't hart bonsde hem en een wee gevoel van treurigheid en tè groote zaligheid kneep hem de keel dicht. Hij lei zijn vingers in de groote hand van Steven en dan op eens drong 't bewustzijn tot hem door van 't groote geluk, dat nu weergekeerd was. De tranen kwamen hem in de oogen en hij schudde de hand al maar door op en neer

En nu zaten ze weer beiden op hun oude plaats en stopten de pijpen en verschoven de stukken, of 't nooit onderbroken was geweest, of daarvóór niet die eindelooze reeks van droeve dagen was voorafgegaan.

De pantoffel wiegelde langzaam en rustig heen en weer met 't tikken van de klok; de pijpen reutelden en Margriet roerde tikkend met 't lepeltje in 't kopje en zat tevreden te kijken naar de stukken, die geleidelijk vooruitrukten naar 't midden van het bord.

— 'k Raoj, da' ve d'r erst mar is 'n gewone speule; nie' veur 't konkoers!" zei Steven.

— 't Is bovenste bès!.... vond Jefke;.... dartien um zeuventien was 't geleuf ik, witte gij't nog? Steven knikte tevreden, 't Was nu in eens opgelost; de partij werd niet meegerekend en de wedstrijd ging door. Jefke praatte aan een stuk door, voor zich heen, met vleiënde gelukkige stem. 't Eerste potje was verloren, maar hij was er innerlijk blij om, begeerig als hij was om Steven in een goede stemming te zien.

Onder 't opzetten van de stukken kreeg hij in eens een idee:

— Is t'r niks mir in 't fleschke Margriet, 'k hè van d'n avend zjenie in 'n börlje— wa' gij Stëve?

Sluiten