Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Margriet haalde 't stoffige cognacfléschje uit 't kastje en schonk twee glaasjes half vol. Maar't was een geelbruin troebel vocht en 't rook slecht.

t Is verlêge, zei Jefke. Margriet en ik pruve nie veul haöl mar is 'n nij halfke bij Jan!

— Veur mijn nie! protesteerde Steven; maar Jefke had een royale bui en haalde den langen gebreiden geldbuil uit den zak. Hij schoof de ringetjes er af en telde vier dubbeltjes neer op tafel: — 't Zal wè' genoeg zijn!"

Margriet kwam terug met 't halfke, nog schuddend van t lachen om d'n-ouwen-Jan, die gevraagd had of ze bruiloft ging houden.

— 't Zouw zöö vrimd nog nie zijn! plaagde Jefke, zouw 't gin goeie veur ou zijnStëve; gullie zijt allebèi nog al zo'n paor bedaorde minsche?

Jefke sloeg Margriet op de knie en lachte onbedaarlijk, met hikkend geluid en Steven's buik schudde zachtjes op en neer van inwendige pret, zonder dat zijn gelaat zich verplooide. Ze klonken de glaasjes tegen elkaar en de gezelligheid werd al grooter. De ongewone prikkel joeg hun het bloed naar 't hoofd en ze praatten en lachten vreemd-druk door elkaar. Jefke zette de stukken hard neer op t bord en deed geweldig domme zetten. „ k Zauw 't mar weer over doen," zei Steven inschikkelijk „anders zij-de t pjerd kwijt!" Maar Jefke wilde niet:

— Ik heb al vijf keere overgedaon en gij nog mar twi-maol! 't Hinder niks of da 'k d'r aon mot, dan schèje-ve d'r uit en zü've nog is 'n bietje klazjeniere en d'r nog 'n halfke vatte !

Sluiten