Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van beiden 't konkoers zou winnen, 't voor den ander een groot verdriet zou zijn, dat afbreuk moest doen aan de goede harmonie.

't Werd winter. De vorst had de wegen schoongevaagd en de waterspiegel lag effen te blinken in 't kille zonlicht, roerloos nu onder den ijzigen adem van den wind. Jongens en meisjes trokken met de schaatsen over de schouders naar 't ondergeloopen land en iedereen ging haastig zijn weg, 't paarse gezicht diep weggedoken in muts en kleeren. Margriet haalde 't kaalgevreten bontmutsje van den zolder en bond Jefke een dikke wollen das om den hals, wanneer hij 's avonds er door moest.

— Jong, jong, 'k zauw d'r toch mar in blijve, de tand' zauwen oe op mekaore vrieze, zóó koud is 't!

Maar Jefke voelde zich sterk en opgeruimd:

Veur 't spul!... veur 't spul zauw 'k wel drie ure d'r deur loope, al weur 't nog tien maol zoo koud!

't Bleef vriezen en dan, op eens, op een morgen lag 't heele dorp toegedekt met een zilverkleed van sneeuw.

— 't Smerrige grèj, bromde Jefke, 't zal kwaod zijn bij Steven over 't brugske; ge zauwd de botte kepot valle!" Maar 's middags draaide de wind naar 't Westen en een luwe regen sloeg neer en dooide in een ommezien sneeuw en ijs weg, tot 't alles weer het gewone aanzien had, van huizen met vuile druipende daken, natglimmende, naakte boomtakken en zwartgrauwe modderwegen, met diepe karsporen vol bruinachtig water.

En altijd, door weer en wind, ging Steven naar Jefke

Sluiten