Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en Jefke naar Steven en zaten ze samen en schaakten „gewone potjes," en voor 't eeuwige konkoers.

De dagen begonnen te lengen en de boeren trokken naar t land om te zaaien, maar Steven bekommerde zich nergens om en studeerde uit 't boek, en Jefke maakte zijn dagelijksche wandelingen en 't leek of 't altijd zoo zou blijven, of 't onmogelijk was, dat nu iets nog dien vasten loop van 't leven zou kunnen veranderen.

Maar dan plotseling op een avond kwam Steven niet; t was al kwart over zeven en nog steeds bleef hij weg.

Eindelijk werd er op de deur geklopt, maar 't was de arbeider: Komplemente -van Steve Vermeer en as-dat ie de kauw op de bors' het en of da' gij eiges mar komme wou!

Jefke kleedde zich haastig aan en overdacht onderweg angstig hoe 't zijn zou, wanneer 't erger werd en ze niet meer zouden kunnen spelen.

Steven zat, met zijn groote dikke jas aan, bij de gloeiende kachel; zijn gezicht was effen en strak als altijd en 't schaakbord stond al klaar op tafel.

Maar Jefke zag, dat de pijp op den schoorsteen bleef liggen en dat was „'n kwaod veurteike."

Steven praatte ongewoon druk, en hij speelde beter dan ooit, maar gedurig zag Jefke hem zitten rillen, hoewel 't stikkend heet was in de kamer.

Van d'n avënd mot-te maar is goed aon de kemille en mar zóó heet, da' ge 't haors nie' deur de këêl kunt krijgen en dan d'r mar onder en mar zwëëte, zei Jefke, en dan zij-de mèrege a'wir d'n auwe; want

Sluiten