Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't zou wat te zégge zijn, a'ge ziek wir, dan kö'-ve nie mer speule!

— 'k Hè nog nóóit wa' gemankierd! zei Steven, 't is mar een bietje verkauwendigheid en 't hè niks te beteikene!

Maar den volgenden dag hoestte hij verschrikkelijk en toen hij opstond draaide 't alles om hem heen en moest hij weer gaan liggen.

— 'k Zal Jan naor d'n dokter sture! zei zijn moeder, maar Steven was bang, dat hij dan niet zou mogen spelen en wilde er niets van hooren.

— Ge duuj' 't niet; de minsch zauw t'r um motte lache, um zo'n bietje verkauwendigheid en dan zo'n goffert van 'r kjerl as ik zij!

's Avonds toen Jefke kwam, was Steven er niet in te houden; hij moest en zou spelen. Hij zat stijl als altijd in de stoel, maar gedurig werd hij doodsbleek en moest de oogen sluiten en dan weer zwollen hem de aderen op 't voorhoofd en schokte het groote, sterke lichaam van 't harde, droge hoesten.

Het ging niet en hij moest 't bed weer in. 't Schaakbord werd meegenomen naar het opkamertje en op een stoel bij t ledikant gezet en zoo speelden ze verder, Steven op den rechterarm geleund in de kussens en Jefke, voorover gebogen, met de ellebogen op de knieën en 't hoofd in de handen, 't Was vreemd in 't begin, maar al gauw was het gewend en als de benauwde hoestbuien voorbij waren, was 't of er niets veranderd was en of ze altijd daar zoo aan 't bed hadden zitten te spelen. Maar Steven vergistte zich herhaaldelijk en

Sluiten