Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze speelden nu steeds voor 't konkoers — „want anders kumt 't nóóit uit!" vond Jefke.

Steven begon er hoe langer hoe slechter uit te zien en den heelen dag klonk de benauwde holle hoest uit 't opkamertje.

Zijn moeder bad en smeekte hem om den dokter toch te laten komen, maar Steven bleef koppig weigeren :

— 't Hè niks te beteikene; ze blijve van mijn af en as ie toch kumt zèg 'k gin woord tegen 'm!

Jefke vond ook, dat 't maar onnoodige bezorgdheid was — zooas die vrullie altijd hebbe; 't zal van eiges wè' betere!

Maar op een middag, toen Steven wakker werd, was 't of zijn borst in elkaar gedrukt werd. Hij gooide wild de dekens van zich af en op eens golfde een breede gulp bloed uit zijn mond en kleurde de lakens rood. Moeder liep jammerend en huilend door 't huis: — Och Heer daor hè-de 't nou al; 't èreme kijnd !.... nou 's d'r niks mir aon te doen; en hoe duk hé' 'k oe nie gewaorschouwd!

Maar dan op eens wond ze zich op: — Van da' vervluukte spul kumt 't; daor het ie z'n eige mee

kepot gemakt en nou zal 't uit zijn en geet 't

de kachel in!

Maar Steven richtte zich doodsbleek overeind en maakte zóó'n angstig afwerend gebaar, dat ze bleef zitten en weer begon te klagen en te huilen.

De dokter kwam binnen en als hij den zieke onderzocht had, begon hij te vloeken en op te spelen.

Sluiten