Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de figuren stonden, maar zijn oogen werden moe van 't zoeken naar de hokjes en de stukken kwamen ordeloos door elkaar te staan, zonder dat 't op een spel geleek. Hij werd er moedeloos onder en Margriet zette den bril op en hielp mee uittellen. Toen eindelijk, na heel lang getob, de stukken goed stonden, zou Margriet voor zwart zetten en Jefke voor wit. Maar 't begon dadelijk in 't begin al verkeerd, met allerlei vreemde zetten. — 't Dug niks! zei Jefke, d'n witte spuit hèèlemaol verkeerd, en ik duuj 't zoo nie, anders verliest ie 't pjèrd.

Hij zette het stuk op een andere plaats en deed voor Margriet den zet uit het boek, maar nu liep alles in 't honderd. De aardigheid was er af.

— 'k Wed da' gij 't nog béter kunt; zG-ve 't is prambiere?

Maar Margriet schaamde zich van wegen 't complimentje.

— Foei jong, schèj toch uit; ik kan d'r ommers in 's geheel niks van en dan veur 'n vrouw-minsch as ik; 'k zauw de straot nie' meer op durve, as de minschen 't wieste!

Jefke bleef aandringen, maar Margriet werd er angstig van en liep weg om naar 't eten te gaan kijken.

Dan plotseling, schoot 't hem te binnen hoe Steven indertijd er van gesproken had, dat de nieuwe meester het spel ook kende. Dat was een idee! Jefke stond op en liep onrustig 't kamertje op en neer. 't Zou nu geen verraad meer zijn, nu Steven dood was, en 't was wel 'n vrimde; heelemaol boven uit Gronninge

Sluiten