Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't schake gin vrimde kunste ophange, mar ge mot speule zoo as 't hêürt, zeit ie!....

't Was nu net of de meester 't er om ging doen om het te verliezen; hij deed de gekste zetten en gaf de stukken maar voor 't grijpen, die Jefke nijdig weg nam en op een rijtje naast zich zette. Onderwijl zat de meester met de vingers op de tafel te trommelen en lachte valsch in zich zelf.

Margriet zag met verwondering hoe hij telkens weer stukken verloor en gaf Je>fke bemoedigende oogknipjes.

Maar op eens begon de meester schaak te geven en in een paar zetten was 't mat.

— Da's verraojlik! zei Jefke; da's gin spul en zoo duuj ik 't nie mer!

Goed, goed! suste de meester, dan zullen we weer gewoon spelen. Maar 't hielp niets en 't eene spel na 't andere ging verloren.

Margriet schonk een glas bier in en trachtte den meester door praten af te leiden, maar hij lag daar lui en makkelijk in den leunstoel, met de sigaar tusschen de vingers en praatte en lachte en deed onderwijl achteloos zijn zetten en won toch.

jefke wilde t niet opgeven en begon telkens weer overnieuw, maar nu was 't al het achtste spel en hij had er nog geen een gewonnen.

De aardigheid was er nu af. Hij veegde 't zweet van 't gelaat en stond op om de stukken bij elkaar te zoeken.

— Lao've d'r mar uitschèje, want ik hè' te kop t'r nie bij, da' zul-de wè gemérkt hebbe! 'k Hè te veul

Sluiten