Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groote jongens aankomen, met de pijp in den mond en de handen in de broekzakken. Bij de sloot stonden ze stil en dan kwamen ze op 't ijs en slibberden met hun groote klompen er overheen. —

De kleintjes gingen angstig opzij, want „Hent 't keuje" was erbij, een leelijke kerel, die iedereen altijd plaagde.

— We zullen 't is 'n bietje taoi vêür oe make jongens! riep hij met een valsche grijns, dan kun-de op 't pampiere zoldertje rèje!... Da' geet toch zoo mööi!...

De kerels legden de handen op eikaars schouders en liepen er stampend overheen, van 't eene einde naar 't andere, dat 't ijs piepte en kraakte en zichtbaar onder hen boog. Maar 't wilde nog niet gauw genoeg stuk gaan en nu gingen ze er op staan dansen en springen en liepen hand aan hand over en weer.

De kinderen waren angstig op den kant gevlucht, en moesten 't aanzien, dat hun prachtige ijsbaan nu heelemaal stukgetrapt en vernield werd.

Jan stond er met bleek gezicht bij te kijken en balde de vuisten.

— Schèj t'r dan toch uit, ge makt de heele

baon këpot!...

— Lillik keuje! riep Jetje en nu begonnen ze allemaal en bedachten alle scheldwoorden, die ze wisten, maar de kerels hadden er hun plezier van en liepen maar aldoor, tot 't overal vol barsten en gaten lag en 't water er overheen stroomde.

— 'k Wou da' ge d'r wis aon de kop toe inviel! riep Jan, en telkens wanneer er een schol onder hun

Sluiten