Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van plezier, want Keesje had een prikslee meegebracht en Jetje zat daarop, wijdbeens achterover en de jongens trokken en duwden eraan, onder groot geschreeuw. Als ze Jan zagen komen, hielden ze stil en vroegen, waarom hij gisteren zoo vroeg was weggegaan.

— 'k Zij is 'n keer op de kom gaon rèje! zei Jan losjes, of 't de gewoonste zaak van de wereld was.

De anderen keken met verbazing en ontzag naar hem op en hij moest nu alles vertellen, hoe 't er toeging en of er waren geweest, die harder konden rijden dan hij.

En waorum gao-de d'r van de middag nou nie hên? vroeg Jetje.

— 'k Hè van de middag nie veul tijd; 'k mot vad helpe mè 'n nije kiepekooi te timmeren! loog hij zonder te overleggen, maar dan bedacht hij meteen hoe lastig 't zou zijn, telkens weer een nieuw voorwendsel uit te vinden en hij hoopte heimelijk, dat 't nu maar gauw zou gaan dooien, 't Mooie was er nu toch af.

In zijn gedachten lag die groote, witte ijsvlakte weer voor zijn oogen, met al die vroolijke troepjes menschen en 't prachtige, deftige kasteel, dat anders zoo trotsch en zoo ver over 't water lag, vlak bij, als een eigen huis.... en de kronkelende gracht met de overhangende struiken en de begroeide bruggetjes erover en 't

aardige bootje en de vreemde eenden

Hij ging 't alles nog eens na, en 't was als de herinnering aan een feestdag met louter plezier van 't begin tot 't einde. Als hij dan bij den afloop kwam, sloeg hij dat over, als iets wat er niet bij hoorde en waar niet aan gedacht

Sluiten