Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

punt, waar ze 't niet over eens konden worden. En als Hent 't zoo zei, dan was 't zoo en viel er niet verder over te redekavelen, want Hent was iemand, die nooit iets beweerde, zonder 't eerst in zichzelf wèl overlegd en beredeneerd te hebben: „'n minsch, die vêür burgemêêster of nëtaoris ha' motte stëdeere!"

— 't Is of ie de minsche dwars deur de kop hen kijkt! werd er dikwijls van hem gezegd, zóó precies wist hij van iedereen de zwakke zijden van hun karakter en al de innerlijke gedachten, die ze zorgvuldig voor de wereld meenden te verbergen. Behalve uit de gesprekken wist Hent dat op te maken uit verschillende kleinigheden — de manier waarop ze probeerden om de reperatie's niet te hoeven betalen; de voorwendsels, waaronder ze een pijp tabak kwamen halen en allerlei schijnbaar onbeduidende dingen, waar nooit iemand anders op zou hebben gelet.

De tabak vooral was een zeker kenteeken.

— Hoe mëër cente da' se hebbe, hoe mëër da' se t'r op aönlegge! zei hij dikwijls tegen Heintje, wanneer ze weer alleen waren. — Daor hed-de nou Weertjes; 't erste daor tie nao kijkt as ie binnekumt, da's de tëbakspot;

en dan vriemelt ie de pijp al hen en weer in de boks:

,,'k Zal 'm medeen nog mar wêêr is vuile Sanders, ge

het toch zukke mërakels lekkere tëbak!" zeit ie

dan mè z'n flëmerige stem. — Jaowel m'n jungske, da' witte gij ok wè, waor da'k die koop!

En dan Hanje van Mie! die praöt mar aldeur

over allemaol andere dinger; en dan, zoo onder de hand wëg, slupt ie de bèn naor 'm toe en vat 'r 'n

Sluiten