Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liep er toch telkens weer in en zorgde er voor, dat 't werk den volgenden dag klaar was, want 't was hem een gruwel om zulke lasterlijke woorden te moeten hooren.

De meeste bezoekers waren onderwijl weggegaan en Arnt zat nu op de bank met nog een ander te praten. Eindelijk stond hij op. Hij rekte zich geeuwend uit en bleef achter Hent staan kijken, die uiterlijk onverstoorbaar kalm doorwerkte.

— Och, och wa'n prutswèrk is dat toch!...

— Da' weur nou eigelik veul beter veur de vrullie; ik zauw d'r teminste niks van motte hebbe!

— Daor zauw-de gij ok vuls te stom veur zijn! zei Hent nijdig.

— 't Is zo'n onnut geknooi vijnd 'k, vervolgde Arnt, alsof hij niets gehoord had. — D'n boer of d'n bakker of d'n mulder; as tie d'r nie weure, dan hadden de minsche niks te vrète; mar al dat 'r nou gin één allozie of klok meer weur, dan zauw 't van eiges toch wè' vule, wanneer dat 't schofttijd wier, of dat 't tijd was um naor bed te gaon.

— Wa' duu-de 'r dan mit de kop bij! snauwde Hent, bleek van kwaadheid. Gij het ok altij' wat te vertelle!....

— Ja, a'ge nou vuil *) wordt, dan zü-'ve mar nie wijjer praote! Gegroet!

Hent werkte zonder opkijken door, maar de gereedschappen trilden in zijn vingers en de pijp bibberde op en neer tusschen zijn tanden, 't Was gezegd zonder te denken — overgeloopen uit de lang opgekropte

*) V uil - kwaad.

't Witte Huiske. 12

Sluiten