Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zei Hent nijdig. — Hier, daor gund ligge nog 'n paor raoj' en die motte daor veur aon, net krek as 'n gewone wage en dan hier, 'n klein stukske achteruit, boven die trapdinger, daor komme dan twee bankskes één veur ou en één veur mijn, en dan treje we ze ielk veur zet naor beneje en dan geet ie van eiges veuruit!

Heintje bleef in gedachten verzonken. — Een wagen, die heelemaal vanzelf liep, zonder dat er een mensch of beest aan trok of duwde, 't was haast niet te begrijpen; maar dan drukte hij op een van de trappers en de machine rolde een eindje verder

Ja, en als ze daar dan boven zaten en ieder om de beurt maar bleven doortrappen, dan moest het toch wel aan den gang blijven.

Hij kleurde van schaamte bij het idee aan het wekkerbed of het drukhorloge; 't was allemaal niets; — dingen, die toch nooit iemand zou koopen. Maar een wagen, die vanzelf liep!— 't Was iets heel nieuws, een uitvinding van belang, waar iedereen van zou spreken.

Heintje keek vol ontzag naar vader, die met gefronst gezicht bij de machine stond en met den duimstok lijnen door de lucht trok, op de plaats waar het vóórstel zou komen.

— 't Is schouw 't is schouw! mompelde hij in

zichzelf. Hoe hèd-de 't bij mekaore geprakkezierd! ?

Hent stak den duimstok weer in den zak en bleef op een afstandje met bewonderende blikken naar zijn uitvinding staan kijken.

— Ge zauw 't haors nie' geleuve, mar 't is toch

Sluiten