Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

effen gezicht morgen met een paar woorden uit te duiden, alsof 't maar iets heel eenvoudigs was. —

Den volgenden dag waren Hent en Heintje, als bij afspraak, al vroeg uit het bed en dadelijk na het ontbijt gingen ze naar de werkplaats en overlegden het geval met grooten omhaal van woorden en dan spijkerden ze het voorloopig met houten in elkaar, om te probeeren hoe 't het beste zou zijn.

Heintje voelde er zich eerst niet op zijn gemak, in 't gele schemerlicht van de werkplaats met al die heel andere dingen om zich heen en 't gaf hem een vreemde gewaarwording van leegte, niet meer achter de tafel te zitten, met het werk en de gereedschappen vóór zich en onder het bereik van zijn handen. Maar geleidelijk, onder het heen en weer loopen en 't zoeken naar de overal verspreide gereedschappen, kwamen alle dingen om hem heen vast te staan in zijn voorstelling en wist hij, vóór 't opslaan van de oogen, het verschillende uitzicht naar alle kanten en de half zichtbare, half te raden vormen der voorwerpen in het vreemde, gedempte licht, dat, teruggekaatst van den muur van het schuurtje achter het huis, naar binnen scheen door de kleine, stoffige ruitjes.

Links bij de deur stond het half uit elkaar genomen orgeltje, met de vierkante pijpen te hoop gegooid ernaast, als gewone stukken hout, waarvan 't niet te begrijpen was, hoe daar ooit muziek uit zou kunnen komen; en dan verderop was 't een verwarde rommel van kisten en planken en tuingereedschappen en daarboven aan den muur hing een scheef uitelkaar gezakte

Sluiten